เมื่อลูกเริ่มไม่เปิดใจ

     เมื่อวันหนึ่งที่ลูกน้อยของเราเริ่มไม่อยากเล่าอะไรให้ฟังเหมือนที่ผ่านๆมา จนพ่อแม่หลายๆ ครอบครัวเริ่มผิดสังเกต ในพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป   อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดพฤติกรรมดังกล่าว ? 


     สาเหตุหลักตามจิตวิทยาเด็กที่ทำให้ลูกเริ่มไม่เล่าอะไรให้พ่อแม่ฟัง คือ “การขาดพื้นที่ปลอดภัย (Safe Zone) ในการสื่อสาร” ซึ่งมักเกิดจากปฏิกิริยาตอบกลับของพ่อแม่ในอดีตที่บั่นทอนความอบอุ่นใจ หรือเกิดจากช่วงวัยของเด็กที่เปลี่ยนไป 

     ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมและการพัฒนาการเด็ก สามารถแบ่งสาเหตุหลักออกเป็นกลุ่มได้ดังนี้
1. ปฏิกิริยาของพ่อแม่ที่ปิดกั้นการสื่อสาร
  • การด่วนตัดสิน บ่น หรือสั่งสอนทันที: เมื่อลูกเล่าเรื่องผิดพลาดหรือเรื่องที่ทำไม่สำเร็จ แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการโดนดุ บ่น หรือสอนซ้ำซาก (เช่น "บอกแล้วใช่ไหมทำไมไม่ฟัง") เด็กจะเรียนรู้ว่าการเล่าเรื่องเท่ากับการหาเรื่องโดนดุ 
  • การนำเรื่องของลูกไปเล่าต่อ: พ่อแม่บางคนนำเรื่องส่วนตัว ความลับ หรือเรื่องหน้าแตกของลูกไปเล่าให้ญาติหรือเพื่อนฟังขำ ๆ ทำให้เด็กพังทลายความเชื่อใจและรู้สึกอับอาย 
  • ฟังแบบไม่ตั้งใจ (ฟังผ่าน ๆ): การฟังไปเล่นมือถือไป หรือตอบรับแค่ "อืม ๆ" ทำให้เด็กรู้สึกว่าเรื่องของเขาไม่สำคัญและพ่อแม่ไม่ได้อยากฟังจริง ๆ 
2. ความคิดและความกังวลของตัวเด็กเอง
  • กลัวพ่อแม่คิดมากหรือเครียดเกินเหตุ: เด็กหลายคนรักและแคร์ความรู้สึกของพ่อแม่มาก เมื่อเห็นพ่อแม่ทำงานเหนื่อย หรือชอบวิตกกังวลฟูมฟายเกินจริง ลูกจะเลือกเก็บปัญหาไว้เองเพื่อไม่ให้เพิ่มภาระทางใจให้พ่อแม่ 
  • กลัวการถูกจำกัดอิสรภาพ: โดยเฉพาะในเด็กโตหรือวัยรุ่น หากเล่าว่าไปเจอเรื่องแย่ ๆ หรือเรื่องท้าทายมา เขาจะกลัวว่าพ่อแม่จะเข้ามาแทรกแซง สั่งห้าม หรือยึดโทรศัพท์ 
3. การเปลี่ยนแปลงตามพัฒนาการตามวัย
     การสร้างอัตลักษณ์ตนเอง (Identity): เมื่อเข้าสู่วัยรุ่น (หรือเริ่มเข้าประถมปลาย)  เด็กตาม         ธรรมชาติจะเริ่มเว้นระยะห่างจากพ่อแม่ มีความลับมากขึ้น และหันไปพึ่งพาหรือแบ่งปันเรื่องราวกับกลุ่ม     เพื่อนที่เขารู้สึกว่าเข้าใจเขามากกว่า


    ภาพ : pixabay
💡 แนวทางแก้ไขตามหลักจิตวิทยาเชิงบวก (Positive Parenting)
หากต้องการให้ลูกกลับมาเปิดใจกล้าเล่าเรื่องราวให้ฟังอีกครั้ง คุณพ่อคุณแม่สามารถปรับเปลี่ยนวิธีเข้าหาได้ดังนี้:
  • "ฟังเพื่อรับรู้ ไม่ใช่ฟังเพื่อสั่งสอน": เมื่อลูกเล่าเรื่องอะไรให้ฟัง หน้าที่แรกคือตั้งใจฟังให้จบ แสดงความเข้าใจในอารมณ์ของเขา เช่น "ฟังดูเหนื่อยมากเลยนะ" หรือ "หนูคงโกรธมากใช่ไหม" โดยที่ยังไม่ต้องรีบชี้ผิดชี้ถูก
  • เปลี่ยนคำถามจาก "ทำไม" เป็น "อย่างไร": คำว่า "ทำไมทำแบบนี้?" มักทำให้เด็กรู้สึกเหมือนกำลังโดนสอบสวนและต้องแก้ตัว ลองเปลี่ยนเป็น "ตอนนั้นหนูรู้สึกยังไงบ้าง?" หรือ "มีอะไรที่แม่อยากให้ช่วยไหม?" จะช่วยลดการตั้งแง่ลงได้มากครับ
  • รักษาสัจจะและความลับ: เรื่องไหนที่ลูกขอให้รู้กันแค่ในบ้าน หรือเป็นเรื่องละเอียดอ่อนของเขา ห้ามนำไปพูดต่อเด็ดขาดเพื่อสร้างสะพานความไว้ใจขึ้นมาใหม่


         สิ่งสำคัญที่สุดคือ พ่อและแม่ต้องใจเย็น รอคอยเวลาเพื่อให้ลูกๆ รู้สึกสบายใจ เกิดความไว้วางใจและพร้อมที่จะเปิดใจ  อย่าลืมว่าการไม่ตัดสินและพร้อมที่จะยืนเคียงข้างเขา รับฟังในทุกเรื่อง คือสิ่งที่เด็กในวัยนี้ต้องการมากที่สุด


เรียบเรียง : smokey




ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ประวัติการก่อพระเจดีย์ทราย

สิ่งที่ควรค่า...แก่การจดจำ

เมื่อโซเชียล คือภัยร้ายที่คุกคาม !!!